☀︎
You are here ⤵
Blog / The Curse of Nationality
16:20 | May 1, 2026 |
Nationality is often seen as a virtue. Loving one’s nation, state, or language is natural and in many ways, it is necessary. It gives us identity, belonging, and a sense of pride. It connects us to history, culture and people. In its healthy form, this love is beautiful.
But there is a subtle danger hidden within it.
The same love that unites can also divide when it crosses its limits. When attachment becomes excessive, it slowly transforms into something else. The excess of love builds hatred, either towards the same thing when reality doesn’t match expectations or towards anything that challenges it.
Sometimes, we like ourselves so much that we avoid to accept our own unfortune reality and hate ourself for what we are.
A powerful example of this can be seen in the story of Dhritarashtra. His intense and blind love for his sons, and his attachment to the throne of Hastinapura, shaped his decisions. He desired nothing more than to see his son crowned king, and this desire turned into resentment against anyone who stood in the way. His physical blindness symbolized something deeper: emotional blindness. His love was not guided by wisdom or fairness, but by attachment. And that attachment created injustice and conflict.
This pattern is not limited to older yuga. It reflects a human tendency even in present yuga.
Nationality, too, carries a similar risk. Loving one’s country is not wrong. But when this love becomes extreme, it often creates hatred toward other countries. It builds an unnecessary sense of superiority and separation. Borders begin to feel more important than humanity itself.
But in reality, the boundaries of countries have no absolute meaning. They are human-made divisions, drawn for organization and governance, not for hatred or exclusion. When we forget this, nationalism turns into a barrier rather than a bond.
Another example is Hiranyakashyapa, whose love was centered entirely on himself. His ego and self importance were so strong that he could not tolerate anyone being greater than him, not even the idea of Lord Vishnu. This intense self love turned into insecurity, and that insecurity became hatred. It even led him to oppose his own son. Here again, excess attachment led to destruction.
These stories remind us that love, when uncontrolled, can become dangerous.
A famous Kannada poet beautifully expressed a balanced perspective. He said that he keeps Kannada in his heart, but keeps other languages in his pocket. This does not mean disrespect. Instead, it means that while we may hold our own language closest to us, we must also respect and value others. There is no need for comparison and certainly no place for hatred.
That is the balance we must strive for.
Love your country, but do not let that love turn into hostility. Be proud of your language, but do not look down upon others. Value your identity, but do not let it limit your humanity.
Because when love loses its balance, it becomes the very thing it once stood against. And that is the real curse of nationality.
Think about it!
೧೬:೨೦ | ಮೇ ೧, ೨೦೨೬ |
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣವೆಂದು ಕಾಣಲಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ದೇಶ, ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಸಹಜವೂ, ಅಗತ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಇದು ನಮಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸೇರಿದ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಇತಿಹಾಸ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಆರೋಗ್ಯಕರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಅಪಾಯ ಅಡಗಿದೆ.
ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವ ಈ ಪ್ರೀತಿಯೇ, ತನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುವಾಗ ವಿಭಜನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೇರೆ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಅತಿರೇಕವು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆಯೂ ಆಗಬಹುದು, ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ನೀಡುವ ಯಾವುದರ ಮೇಲಾದರೂ ಆಗಬಹುದು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಅಸಹಜ ಅಥವಾ ಅಸಮಾಧಾನಕರ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಇದಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿಯುತ ಉದಾಹರಣೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ತನ್ನ ಪುತ್ರರ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ, ಅಂಧವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಹಸ್ತಿನಾಪುರದ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಅವನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿತು. ತನ್ನ ಮಗನೇ ರಾಜನಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಆ ಆಸೆ ಅವನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅವನ ದೈಹಿಕ ಅಂಧತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಆಳವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂಧತೆ. ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೂ ನ್ಯಾಯದಿಂದಲೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಚಾಲಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಆ ಆಸಕ್ತಿ ಅನ್ಯಾಯ ಹಾಗೂ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.
ಈ ಮಾದರಿ ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಯುಗಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಇದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾನವನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಅಪಾಯ ಅಡಗಿದೆ. ತನ್ನ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಅತಿಯಾದಾಗ, ಅದು ಇತರ ದೇಶಗಳ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅನಾವಶ್ಯಕವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ಗಡಿಗಳು ಮಾನವೀಯತೆಯಿಗಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ದೇಶಗಳ ಗಡಿಗಳಿಗೆ ಅಂತಿಮ ಅಥವಾ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಅವು ಮಾನವರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ವಿಭಜನೆಗಳು, ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಗಾಗಿ, ದ್ವೇಷ ಅಥವಾ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನು ಮರೆತಾಗ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬಂಧನವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನದು. ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸ್ವಮಹತ್ವವು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಬಲವಾಗಿತ್ತು, ಅವನಿಗಿಂತ ಯಾರೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವಿತ್ತು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನೂ ಸಹ ಅವನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ಅತಿಯಾದ ಸ್ವಪ್ರೀತಿ ಅಸುರಕ್ಷಿತತೆಯಾಗಿ, ಆ ಅಸುರಕ್ಷಿತತೆ ದ್ವೇಷವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅದು ಅವನನ್ನು ತನ್ನದೇ ಮಗನ ವಿರುದ್ಧವೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ, ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.
ಈ ಕಥೆಗಳು ನಮಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಗಬಹುದು.
ಒಬ್ಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕನ್ನಡ ಕವಿ ಸಮತೋಲನದ ದೃಷ್ಟಿಕೋಣವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಕನ್ನಡವನ್ನು ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು. ಇದರಿಂದ ಅವಮಾನವೆಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಇತರ ಭಾಷೆಗಳನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಅರ್ಥ. ಹೋಲಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನವೇ ಇಲ್ಲ.
ಅದೇ ನಾವು ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದ ಸಮತೋಲನ.
ನಿಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಆದರೆ ಆ ಪ್ರೀತಿ ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ತಿರುಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಿ, ಆದರೆ ಇತರರನ್ನು ತಗ್ಗಾಗಿ ನೋಡಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಗುರುತನ್ನು ಮೌಲ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದಂತೆ ಇರಲಿ.
ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ತನ್ನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದದ್ದನ್ನೇ ಆಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ನಿಜವಾದ ಶಾಪ.
ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ!